Posted by: Gayane Martirosyan on: 28/04/2009
Աշխարհաքաղաքական քննարկումներում սկսվել են շատ ակտիվ քննարկվել Հայաստանի բախտն ու ապագան։ Օբամայի «Մեծ եղեռն» արտահայտությունից կիսագոհ մնացին թե Թուրքիան, թե Հայաստանը։ Որին անմիջապես զուգակցվեց «Ճանապարհային քարտեզ» քաղաքական նախաձեռնությունը, ինչն արդեն մի քանի օր է փոթորիկ է առաջացրել բոլորի ուղեղներում։ Որին անշուշտ պետք է հետևեր դեռ 9 ամիս առաջ «Ժառանգության» և ՀՅԴ-ի կանխատեսելի վարքը:
Այստեղ մնում է մենք` Հայաստանի ապագայով մտահոգ քաղաքացիներս, անկախ կուսակցական պատկանելիությունից և կողմնորոշումներից հասկանանք և ունենանք հստակ մեր ասելիքն ու անելիքն էլ իմանանք: Անհրաժեշտ է գնահատել մեր տեղն ու դիրքը, միևնույն ժամանակ ժողովրդի դերը բարձրացնել և ընթառաջ գնալ 3-րդ հազարամյակի մարտահրավերներին, առավելևս այն ճամանակ, երբ ամբողջ աշխարհը միտված է խաղաղություն հաստատելու տարածաշրջանում: Մեզ` բոլորիս է անհրաժեշտ էապես գնահատել պատերազմի վտանգները, և միմիայն խաղաղության կողմնակիցների համախմբմամբ և միասնականությամբ է հնարավոր հարևան պետությունների հետ ներդաշնակ ու մարդկային բարձր գիտակցումով հասարակություն զարգացնել: Հայաստանի ապագայով մտահոգ քաղաքացիներս հավաքագրում ենք բոլոր նրանց, ում համար թանկ է բացառապես խաղաղությունը: Հազարամյակների միջով անցնող ժողովուրդը բացառապես խաղաղության կոմնակիցներով կարող է ժողովրդավար երկիր համարվել: Խաղաղության կարևորումը գնահատողների առկայության դեպքում, էլ հնարավոր չի լինելու պատերազմի վտանգի տակ պահել անմեղ ժողովուրդների: Միայն այդ ժամանակ կարող ենք տարածաշրջանում կարևոր դեր ունենալ, ժողովրդավար լինել և ներգրավվել աշխարհում ընթացող առկա բազմաթիվ խնդիրներին: Եվ երբ կբազմապատկվեն խաղաղության կողմնակիցները, այն ժամ էապես կնվազի մուրացկանի կեցվածքն ընդունողների դերն ու արդյունքում կունենանք արժանապատիվ և ամուր պետություն:
Գայանե Մարտիրոսեան
“Կանայք հանուն խաղաղության” հ/կ
և Խաղաղության ջահակիրներ
քաղաքական նախաձեռնության նախագահ